"STEL JE NIET ZO AAN! JE MOET NIET DENKEN DAT JE IN EEN GEKKENGESTICHT BENT, DIT IS EEN PSYCHIATRISCH ZIEKENHUIS." De taalkundige omzetting van zothuis in gekkengesticht, in zenuwinrichting, in psychiatrische inrichting, in psychiatriesch ziekenhuis, in psychiatrisch centrum heeft niet geleid tot meer begrip voor en een grotere tolerantie ten opzichte van de lijder aan psychische kwalen. In de ogen van "de volksmond" is iemand die geestelijk om wat voor reden dan ook, niet helemaal in orde is nog altijd een gewone gek.
VANUIT EEN ISOLEERCEL Ik ben een internationale superterrorist van de "BO YIN RA". Wij zijn van een bijzonder gevaarlijke soort. Als het moet gaan we over lijken en een aanslag meer of minder kan ons niet uit of in slaap houden. Momenteel ben ik nog het enige lid, maar ik ben naarstig op zoek naar geestverwanten. Het vermogen om niet onder slaapgebrek te lijden is een gewichtig onderdeel van een van onze aanstaande erecodes en strijdmethodes. Daarom woon ik in een isoleercel. Het is hier best gezellig. Op vastgestelde tijden mag ik mijn celletje even verlaten voor een kop koffie en een sigaretje. Iedere verpleger mer B-brevet probeer ik te interesseren voor mijn terroristische organisatie, maar ik ben ze er van gaan verdenken dat ze daar niets voor voelen en dat ze eigenlijk alleen maar af zitten te wachten tot het moment dat de medicatie die me gedwongen wordt toegediend zijn werk gaat doen. Volgens mij willen ze me weer normaal aanspreekbaar maken. Wat kan het me schelen, ik vermaak me uitstekend. Iedereen hier is een schat en de koffie smaakt prima.
DE MANISCH DEPRESSIEVE STOORNIS Manisch-depressieve mensen lijden aan een stemmingwisselingsstoornis. Als ze in evenwicht zijn, zijn het geestelijk gezonde personen die over het algemeen goed kunnen functioneren. In hoeverre mensen met deze stoornis over de mogelijkheid blijven beschikken om een "normaal" bevredigend leven op te bouwen of in stand te houden, is vooral afhankelijk van hun reactie op het bij dit ziektebeeld gebruikte medicijn: Lithium. Daarnaast bepalen onder andere de frequentie, de diepte en de duur van de stoornissen, evenals snel ingrijpen en de reacties van de omgeving hoe de lijder aan deze ziekte in het leven zal komen te staan De stoornis bestaat uit twee aan elkaar tegengestelde stemmingsbeelden, die meestal op elkaar volgen. Eerst ondergaat de patient een zogenaamde "manische" periode, die gevolgd kan worden door zijn tegendeel: een meer of minder ernstige depressieve fase. Tijdens het begin van een manie wordt de patient geleidelijk aan steeds drukker, de hersenen gaan "op volle toeren" werken. Slapeloosheid doet zijn intrede, de creativiteiet komt tot grote bloei, en de patient voelt zich beter dan ooit. Vervolgens wordt de patient steeds overmoediger, acht zichzelf tot bijna alles in staat en durft zonder aarzelen de meest risicovolle beslissingen te nemen. Geld kan met het grootste gemak over de balk worden gesmeten en wat er ook gebeurt, de patiënt is er absoluut van overtuigd dat alles goed zal komen, mits men hem maar zijn overactieve gang laat gaan. In een gevorderd stadium worden vrienden en/of familieleden die in willen grijpen, die de patiënt tegen zichzelf willen beschermen, met knallende woede op afstand gehouden. De verscheidenheid aan avonturen waar een manische patiënt zich in kan storten is schier oneindig, kan zijn leven in gevaar brengen en/of leiden tot grote of kleine rampen en verliezen waar hij zich pas bewust van wordt als hij later weer tot rust is gekomen. In verband met deze factoren is het van groot belang dat een manische fase in een vroeg stadium onderkend wordt, op het moment dat de patient nog aanspreekbaar is en bereid gevonden kan worden om over te gaan op zwaardere medicatie en behandeling. In het beginstadium laat een manie zich nog opheffen door middel van inname van anti-psychotica en kalmerende middelen. Later moet er groffer geschut aan te pas komen en is een opname in een psychiatrisch ziekenhuis meestal onvermijdelijk om de manie de baas te worden en de patient tegen zichzelf te beschermen. Bij de meeste zieken breekt een depressieve periode aan als de manie is uitgewoed. Bij sommigen blijven depressies uit, zij kennen alleen de manische fases. Anderen reageren heel goed op verschilllende soorten anti-depressiva die tegenwoordig beschikbaar zijn, maar veel manisch-depressieve patiënten moeten soms bijzonder zware depressies ondergaan na afloop van een manie. Tijdens een depressieve periode is het gevoelsleven geheel tegengesteld aan de voorafgaande manische fase. Almachtsgevoelens hebben plaats gemaakt voor minderwaardigheidsovertuigingen, kleinheid en onbeduidendheid. Liep de patiënt over van energie tidens de manie en dacht hij alles te kunnen, nu zit hij stil voor zich uit te staren en kan hij maar ternauwernood de energie opbrengen om een beetje voor zichzelf te zorgen. Bekeek hij tijdens de manie alles van de zonnige kant, nu overheerst angst en ziet hij de toekomst en z'n mogelijkheden bijzonder somber in. Vaak is de patiënt zich nu zijn overdreven en krankzinnge gedrag tijdens de manie volledig bewust en schaamt hij zich heel erg voor wat hij allemaal gedaan heeft. Ook al beseft hij ergens wel dat hij er eigenlijk niets aan kon doen omdat hij zichzelf niet meer was. Het leven drukt zwaar op hem. De duur ven een depressie verschilt van patiënt tot patiënt en is ook afhankelijk van bijkomende factoren, zoals bijvoorbeeld verliezen in de persoonlijke levenssfeer veroorzaakt door de voorafgegane manie en schaamtegevoelens. Vroeg of laat komt iedere patiënt echter weer tot zichzelf en zal hij, afhankelijk van zijn levenssituatie, weer over kunnen gaan tot de orde van de dag. Bij sommige blijven de manische pieken, gevolgd door de depressieve dalen, mede dankzij medicatie, jarenlang weg. Veel patiënten hebben baat bij het medicijn Lithium, zij worden soms helemaal niet meer verrast door stoornissen, maar er zijn ook slachtoffers van het ziektebeeld die bijna niet op de tot nu toe bekende medicijnen reageren, zij hebben pech en ik ben één van hen.