Tijdens Alie's crematie-plechtigheid op 7 augustus 2004 sprak ook Gieneke Diephuis die Alie al heel lang beroepsmatig kende. Die tekst is hieronder te lezen. Binnenkort is hij ook als geluidsfragment of videofragment te beluisteren.

Als geestelijk verzorger van GGz Drenthe mocht ik vanaf eind jaren 80 af en toe een eindje meelopen met de levensreis van Alie, het naast het nest gevallen koekoeksjong, zoals ze zelf haar "anders zijn" ooit typeerde. Donderdag een week geleden hadden we voor het laatst contact. "Het gaat goed hoor", zei Alie me, "dit keer was ik er op tijd bij, kreeg de psychose mij niet te pakken." We spraken af dat Alie me in de komende week op het Knooppunt zou opzoeken. "Dat doe ik dan vanaf mijn huis", zei ze stralend, "ik denk dat ik dan wel weer thuis zal zijn." Toen ik me bij het weggaan nog even omdraaide om te zwaaien zag ik dat ze alweer in haar eigen gedachten verzonken was en ik zag, zoals vaker, hoe anders haar gezichtsuitdrukking was wanneer ze zich onbespied waande: somber, kwetsbaar, strak…. Dinsdag hoorde ik het bericht dat onze afspraak nooit meer plaats zou vinden, Alie heeft de vreselijke angsten die haar ziekte met zich meebracht niet langer kunnen verdragen. En dat wil wat zeggen, want Alie heeft wat verdragen….. Ik herinner me nog heel goed onze eerste ontmoeting, Alie was toen opgenomen op de Stroom. Ik kwam de afdeling op en zag een jonge vrouw in een ouderwets gestreept badpak met pijpjes en een hoedje op haar hoofd met bloemen. Ze vertelde me dat het een antiek kledingstuk was en toen ik mijn bewondering erover uitsprak zei ze: "Zal ik er ook één voor jou ritselen?" Ze was druk erg druk, maar vooral ook creatief, vol humor, een leuk gek mens, wiens enthousiasme voor de taal  van de verbeelding, ik deelde. Een aantal keren later zag ik een andere Alie, donker gekleed, stil en wanhopig en zich vol schaamte bewust van de schade die ze in haar manie of psychose anderen en daarmee ook zichzelf had berokkend. Zo zal ik me Alie herinneren als iemand die zo kleurrijk kon zijn dat het mij duizelde en zich zo kleurloos kon voelen dat het haast niet te harden was. Onze ontmoetingen waren voor mij zo bijzonder omdat zij zo heel goed kon verwoorden hoe het was om met een psychiatrisch etiket te moeten leven, zorg en medicatie te moeten ontvangen van mensen die je zelf niet zou hebben uitgekozen. Ze zei me ooit: kijk, onze lieve Heer heeft de mens een prachtige eigenschap gegeven en dat is het vermogen om deernis te voelen. Ik kan het alleen niet verdragen dat ik het ben die deernis oproept. Wie haar gekend heeft weet hoe zij zelf vol deernis haar laatste cent zou uitgeven aan een dakloze asielzoeker of een ander slachtoffer die buiten de boot gevallen was. Zelf vond ze het moeilijk hulp te vragen. En zo zocht Alie naast haar medicatie naar antwoorden om haar kwetsbaarheid te verdragen. Positief denken, zei ze dan, en had daar vervolgens een dag, een levenstaak aan. En hoeveel gebeden zou ze afgelopen jaar naar de hemel gezonden hebben? Ervan overtuigd dat die vreemde gedachten en angsten die zich aan haar opdrongen te maken hadden met haar nog net niet totale overgave aan haar Heer. Zo onbarmhartig vond ik die gedachte en al mocht ik dan van haar niet met deernis naar haar kijken, ik voelde het wel. Wetend dat verband tussen ziekte en zonde eeuwenlang door de christelijke traditie gepredikt is, al wordt er tegenwoordig gelukkig anders over gedacht. Ik heb de afgelopen dagen heel wat mensen gesproken die Alie gekend hebben, cliënten en hulpverleners. "Is Alie er niet meer? Het leek net zoveel beter met haar te gaan; ze was zo trots dat ze dit keer zelf besloten had tot opname." Een ieder was verslagen. Een lotgenoot zei: Alie kon zo positief zijn, zo verstandig praten over haar psychose. De onmacht is groot. We hadden het haar zo gegund dat ze werkelijk geweten had wat  voor een geweldig, krachtig  mens ze was, een dichteres.. En daarom lees ik het gedicht wat op de deurpost van mijn kamer hangt. Alie vond het prachtig , als belofte zei ze, niet als realiteit, het is van Hans Andreus: Je bent zo mooi anders dan ik, natuurlijk niet meer of minder maar zo mooi anders, ik zou je nooit anders dan anders willen. Alie, ik geloof dat je nu bij de Bron van al het leven bent, en dat de belofte realiteit geworden is. Rust in vrede Gieneke Diephuis